چند روز مانده به نوروز.صدای ساز و موسیقی بازارهای شیراز جایش را داده به زوزه‌ی جنگنده و موج انفجار. ولی این روزها را هم ایران جان از سر وامی‌نهد. با سری بالا مسپاردش به تاریخ هزار ساله‌اش. خواستم متن نویسی‌ام را از تردز و توییتر بیاورم جای بهتری.رفتم سراغ وبلاگ ۲۰ ساله‌ی خودم اما انگاری بلاگ‌اسکای هر وقت حال دلش خوش باشد سرویس می‌دهد. گفتم من دنبال جایی هستم که بدون لاگین و نگرانی از اپلود و فضا و این صحبت ها بنویسم. آخرش اینجا را جستم. میانه‌ی جنگ دوم هستیم. و دعا میکنم سال‌های بعدی که اینجا را میخوانم بگویم جنگِ بزرگ آخر .